Jaff Coqî; Jaffer Dem bi gavên meyê

185

 

Tu: yekîtiya mey û peyaleyê yî

Ez: wekheviyek im di nav şev û gûmanê de,

Lê!

« Mey » ne tu yî

Ne jî «şev», pênaseyeke nîvco ye ji min re

Ew herdu:

Çûnûhatineke demkî

Li dîwarên nav «hest» û «nest» de

Jixweveqetiyaneke dûbare ye

Em herdu:

Demê em dîl li bazimê rastiyê de

(wate berî ku mey serweriya şevê bike)

  • Du cemserên hevdij

    لاله‌ عه‌بده‌
    لاله‌ عه‌بده‌
  • Wateya dûrî bi nehatinê ve girêdayî

Eger em xwe ji rastiyê de bînin

(dema hêza rakêşana meyê duhindey dûriya navbera sînoran bibe)

Dikarim bêjim:

zêwiya te bi kerasê hizrên min digirê û dibe mêrgên behareke lêvken. efsaneyê li min dike û difirîne gelî û baniyên li hembêza sedîm û rengê spî yê befir ûewran de. Min dibe û dibe…! Heta aso bi her rengê xwe ve ji ber min de dikeve.

Piştî qonaxeke ji serxweşiyê:

Dibe yekemîn car,

ku saloxdanên dêmê te

dikevine ber nêrîneke sar, gerim, kûr, aram û bêlivîn de.

Dibe yekemîn car,

parçeyên min ên belav û jihevketî

li vê valahiya bê şirove û pîvan de,

li rexeke ji hembêza te de dicivin,

Û dibim xwedî hebûneke serbixwe ji « wendabûnê»

Wisa!

Her pêkek hembêza te kûrtir dike;

Zêdetir derbasî te dibim

Di navbera du pêkan de

Dûmana cigareyekê

rengê tarîtiyê,

 ruxsarên sîha min û ya şûşeya wêskî –

ku bi dîwar ve çû yî; ji ber min diqewirînê.

Heta dûrtir nêzîkî te dibim.

“bixwehatin”

Sewgera sibê ye,

Nîv gere demijmêrê, û çar cixare jî

bi ser valabûna şûşeya BJ re buhirîn

Hêdî-hêdî,

weke stêrikan ji esmanê xeyalê derdikevî,

weke xewneke bê giringî

li bîranînên peyaleyê de û şewitîna titûnê de diçikî.

Ez bi tinê:

Xwînber di laşê min de dikelin

Hest bi lerizîna bask, dest û lêvên xwe dikim.

Li  wêneya te da

xwe

Vî welatî –ez ne yî lê

Dibezînim

Poşman digirîm

Bi pêşê kerasê bendemayînê digirim

Diqîrim:

Sar e, min sar e

Zû ye, neçe

Sare, min, sar e….. ez jî diçim

Bi xatira te, min, her peyveke ji mirinê re dibêjin

You might also like More from author

Comments are closed.

error: Content is protected !!